Deze nacht werden Hannah en ik wakker gehouden door een bijzonder irritante mug 🦟. Eentje die de hele tijd langs je oor zoemt en die je niet kan vangen. Het duurde dan ook héél lang voor de ogen eindelijk dichtgingen.
Rond kwart voor acht worden we gewekt door gedonder. Verschillende weerapps hadden ons al gewaarschuwd voor slecht weer in de vroege ochtend, maar uiteindelijk bleef het gelukkig beperkt tot wat gerommel in de verte.
Zoals bijna elke ochtend gaat Jan ontbijt halen. Ondertussen ruimen we alles op. Het grote voordeel van slapen in een shelter? Geen tent die afgebroken moet worden. Dat scheelt alweer wat tijd.
Althans, dat was het plan. Hannah besloot namelijk om haar kuren nog eens boven te halen. Niet ideaal als je om 10.15 uur een ferry 🚢 moet halen. Uiteindelijk kunnen we rond half tien vertrekken. Nog 8 kilometer te gaan in 45 minuten. Gelukkig zaten er af en toe ook vlakke stukken tussen 😅.
We komen nét op tijd aan bij de ferry. Ticketje tonen en hop, de boot op. Deze keer duurt de overtocht slechts 45 minuten. Het blijft ongelooflijk hoe die ferry’s 🚢 bijna altijd volledig volgeboekt zijn. Ik probeer onderweg nog wat slaap in te halen, maar de allerliefste Hannah beslist dat dat geen goed idee is 😳.
Aangekomen in Tårs zou je denken dat we in een grotere stad terechtkomen. Niets is minder waar. Er is daar werkelijk… niets. Echt niets.
Na 13 kilometer fietsen bereiken we Nakskov. Een rustige rit langs open, vlakke velden, af en toe een grindpad en onderweg nog een tussenstop aan een leuke speeltuin.
In Nakskov slaan we boodschappen in voor deze middag en vanavond. Net vóór we de winkel binnenstappen gaan de hemelsluizen open. Perfecte timing dus. We vinden een mooie overdekte picknickplaats naast alweer een speeltuin. Terwijl we eten kunnen we genieten van wat gratis klank- en lichtspektakel. Jan springt de Netto nog eens binnen voor wat extra inkopen. Bij onze shelter zijn namelijk geen winkels in de buurt.
Na dit intermezzo springen we opnieuw op de fiets. De temperatuur is aangenaam en de fietspaden zijn top. Eerst rijden we over een aardeweg die langzaam overgaat in een grindweg. Bijna de hele route fietsen we langs de zee 🌊 en de wind staat eindelijk eens aan onze kant. Dat gaat vlotjes.
Na iets meer dan een uur fietsen passeren we een glamping waar ze ijsjes verkopen. De kinderen kiezen uiteraard voor ijs, terwijl Jan en ik voor appeltaart gaan.
Met nog zo’n 13 kilometer te gaan lijkt alles vlot te verlopen. Tot we een paar bochten nemen. Plots blaast de wind pal op kop. Het wordt zwoegen, zweten en stevig doortrappen. Gelukkig maakt het uitzicht veel goed. Al denkt Hannes daar duidelijk anders over 🫣😂. Hij vindt het niet mooi.
Bij de shelter aangekomen hebben we geluk. Eén shelter is gereserveerd, maar de andere is nog vrij. Reserveren kon hier niet meer, dus het blijft altijd een beetje spannend of je een plekje vindt. Deze shelter is betalend, maar we krijgen er wel een toilet, elektriciteit en drinkwater bij. Een klein beetje luxe dus.
Terwijl Jan en ik alles installeren, vertrekken de H’tjes met de Pino richting zee. Handig dat ze dat ondertussen zelf kunnen. Nu zijn ze de oren van ons hoofd aan het zagen om morgen een stukje van de route samen te fietsen 🫣. Ik denk er nog eens rustig over na 😂.
Er is ook een perfecte plek om de hangmat op te hangen. Ideaal om te beginnen aan mijn tweede boek: Een nieuw leven van Michael Somers. Het leest alvast als een trein.
Vanavond staan er hotdogs 🌭 op het menu, met rode worsten. Ze zien er eerlijk gezegd niet geweldig uit, maar smaken verrassend goed. Op het terrein verblijft ook een Duits gezin met vier zonen die koken boven het kampvuur. De H’tjes vinden dat uiteraard fantastisch.
Na het eten doet Hannes nog zijn dagelijkse rondje met de Pino. Die krijgt duidelijk niet genoeg van het fietsen. Hannah voetbalt ondertussen met de jongens.
Morgen zijn we klaar voor een nieuwe fietsdag. Hopelijk is het net zo vlak als vanmiddag en draait de wind onverwacht nog in ons voordeel 😂.
Vi ses i morgen! 👋