janankehanneshannah

Even terug naar gisterenavond.

Zoals bijna elke avond spelen we nog een UNO-ronde. Er waren die dag nog geen crisissen geweest, dus Hannah dacht blijkbaar:“Nu is mijn moment.”

Even het spel saboteren en daarna boos worden. 🤷‍♀️ Missie geslaagd.

De wind ging deze nacht gelukkig stilaan liggen. Finally.

Rond 7 uur gaat de wekker. Vandaag hebben we een missie: Kopenhagen verkennen met de fiets.

Vlak bij de camping ligt een bushalte. Hannes heeft alles al uitgezocht. Om 8.01 uur nemen we de bus en om 8.30 uur de trein. We moeten één keer overstappen. Er rijdt ook een rechtstreekse trein, maar dan zouden we pas rond 11 uur in Kopenhagen aankomen. 10 uur vonden wij een veel mooier uur.

Alles betalen we via een app. Je checkt in wanneer je op de bus of trein stapt en checkt uit wanneer je aankomt. Daarna wordt automatisch het juiste bedrag berekend. Eigenlijk best handig.

Bij aankomst in Kopenhagen moeten we even uitzoeken hoe we fietsen gaan huren. Uiteindelijk kiezen we voor deelfietsen van VOI. Elektrische fietsen.

Die officieel pas vanaf 16 jaar gebruikt mogen worden. 🫣

Onze eerste stop is uiteraard de Kleine Zeemeermin 🧜‍♀️. Eigenlijk niet echt de moeite. Maar amai, hoeveel volk daar staat!

Ondertussen hebben we het fietssysteem volledig onder de knie. Je koopt minuten, koppelt een fiets los en rijdt naar je bestemming. Daar parkeer je de fiets en sluit je de rit af. Voor de volgende rit scan je gewoon een andere fiets. Heel eenvoudig.

Op aanraden van tante Elke fietsen we naar Cirkelbroen, een kunstwerk in de vorm van een brug. 

Daarna rijden we door naar Lille Langebro, een moderne fietsbrug die past in een stad waar fietsen bijna belangrijker lijken dan auto’s. De fietspaden zijn precies boulevards op sommige plaatsen. 

Moeder wil natuurlijk ook een foto van de gekleurde huisjes van Nyhavn. Onze fietsgids denkt daar anders over. Volgens hem vertraag ik de boel teveel. 

Hannes neemt ons namelijk de hele dag mee op sleeptouw. Met zijn gsm op het stuur gidst hij ons feilloos door Kopenhagen. Dat doet hij uitstekend.

Alleen houdt hij niet altijd rekening met het tempo van zijn klanten. 🤣

Ook Hannah trekt prima haar plan op de fiets.

Ze vinden het allebei geweldig.

Plots worden we door de politie 👮‍♂️ aan de kant gezet. Heel even vrezen we dat we aan de kant moeten omdat de H’tjes op de deelfietsen rijden.

Gelukkig blijkt dat niet het geval.

We krijgen een uitleg over hoe je hier links moet afslaan met de fiets. Wij stonden voorgesorteerd op de plaats van de auto’s, maar dat mag niet. Eerst rechtdoor oversteken, dan je fiets draaien en vervolgens pas naar links vertrekken.Weer iets bijgeleerd.

Daarna fietsen we nog door de kleurrijke wijk Christiania.

Voor de lunch trekken we naar Broens. Daar vind je allerlei streetfoodkraampjes.

Hannah en ik kiezen voor frietjes met mosselen. Jan en Hannes gaan voor gyros. Uiteindelijk eet Hannah nog wat van Jan zijn portie, want de mosseltjes bleken toch niet helemaal te zijn wat ze verwacht had. 😅

Na de middag fietsen we naar CopenHill. Dat is een gigantische energiecentrale met een publiek toegankelijk dak. Met de lift ga je helemaal naar boven en krijg je een indrukwekkend uitzicht over Kopenhagen.

Van daaruit zien we zelfs de Sontbrug, de beroemde verbinding tussen Denemarken 🇩🇰 en Zweden 🇸🇪.

Daarna begint een zoektocht. We willen een muskietennet voor twee personen kopen. Met metro 🚇 én fiets bezoeken we zowat alle outdoorwinkels van Kopenhagen. Resultaat? Overal uitverkocht.

Wanneer we in de metro zitten, begint het buiten te regenen. Perfect getimed.

Tijdens de tweede regenbui van de dag zitten we veilig in een café. We eten cookies, terwijl Hannes geniet van een smoothie.

De derde regenbui kunnen we helaas niet meer ontwijken.

Onderweg naar Amalienborg Palace worden we toch behoorlijk nat.

We kijken even bij de wachters 💂‍♀️ van het paleis. Hannah wilde die absoluut zien. Daarna zetten we koers richting station. Ondertussen is het opnieuw droog geworden.

Onze gids heeft wel even last van een natte gsm. Gelukkig is dat probleem snel opgelost. Zonder kleerscheuren bereiken we het station.

Ik had Hannah beloofd om nog even naar de 7-Eleven te gaan. Ja hoor, die hebben ze hier ook. Alleen verkopen ze niet dezelfde dingen als in Thailand 🇹🇭.

En bovendien is alles een stuk duurder. De ontgoocheling bij onze kleine meid is groot.

Terwijl Jan boodschappen doet, wachten wij op het perron.

Hannes kijkt ondertussen nog wat naar de treinen.

Moe maar voldaan stappen we op de trein richting Vordingborg.

Was het de moeite om naar Kopenhagen te gaan?

JA.

Waren de deelfietsen de max?

JA.

Vonden de H’tjes het geweldig?

JA.

Wil ik nog eens terug naar Kopenhagen?

Ook JA. Wat een fijne stad.

Vanavond staan er eieren 🍳 op het menu.

Ik houd het bij een pistolet met mozzarella en tomaat.

Na nog een spelletje UNO is het bedtijd. 

Na zo’n dag zal slapen hopelijk geen probleem zijn. 🙏

Morgen trekken we opnieuw op pad. Back on track! 🚴‍♀️

Vi ses i morgen! 👋

Op de camping waren er heel veel muggen 🦟. We werden overal geprikt en vluchtten dan ook vrij snel de tent in.

’s Nachts hoorde ik de wind opkomen. Gelukkig stonden onze tenten goed beschut opgesteld.

Rond half acht zijn we bijna allemaal wakker. Terwijl wij stilaan wakker worden, gaat Jan naar de bakker en doet hij meteen ook de boodschappen.

Na het ontbijt kunnen we bijna vertrekken. Alles was namelijk al opgeruimd vóór het eten. In hun groei naar zelfstandigheid moeten de H’tjes vanaf nu ook hun eigen slaapzak opplooien. Bij de ene gaat dat al wat vlotter dan bij de andere. De matjes neem ik voorlopig nog voor mijn rekening.

Rond 9.20 uur kunnen we vertrekken. We liggen alweer voor op schema.

Onze Nederlandse buren op de camping hebben besloten om nog een extra dag in Stege te blijven. Er wordt de hele dag een stevige wind voorspeld, met windstoten tot 65 km/u. Na acht kilometer moeten we een brug over en zij vinden dat te gevaarlijk.

Wij wagen ons er wel aan.

De wind is ondertussen gedraaid. Van oostenwind naar westenwind.

En wij rijden richting…het westen. 💨

Dat betekent dus de hele dag wind op kop.

Omdat we vroeg vertrokken zijn, stoppen we eerst nog even in Stege bij een sportwinkel. We zijn Hannah haar regenbroek vergeten en ik ben een truitje met lange mouwen vergeten.

In de solden vinden we gelukkig allebei wat we nodig hebben.

De treinbegeleider is niet tevreden. We stoppen veel te snel.

Vijfhonderd meter verder is het opnieuw prijs. Moeder heeft iets moois gezien en vraagt Hannah om een foto te maken.

Bij onze conducteur komt ondertussen bijna stoom uit de oren. 🚂🤣

Daarna kunnen we eindelijk écht vertrekken.

We moeten stoempen. Beuken tegen de wind. Maar we gaan vooruit.

Na een achttal kilometer rijden we over de Koningin Alexandrinebrug. Best een indrukwekkende brug. Net voorbij Kalvehave houden we een fruitjesstop.

Het uitzicht is machtig.

Maar de plicht roept.

We moeten verder.

Tussen de velden beuken we verder tegen de wind in. We passeren dorpjes als Langebæk, Stensby en Bakkebølle. Alleen al voor die namen zou je hier bijna komen fietsen. 😁

Onderweg passeren we geen winkels. Pas in Nyråd vinden we een Brugsen.

De laatste twee kilometer richting de winkel verlopen over een grindpad. Hannes wil opnieuw fietsen, dus wisselen we van plaats.

In vliegende vaart komen we aan onze picknickplek.

Eerst boodschappen doen in de Brugsen, daarna picknicken recht tegenover de winkel. Ideaal. 😁

Vanaf daar is het nog een kleine tien kilometer tot aan de camping.

De H’tjes willen graag zelf fietsen. Daar zeg ik geen nee tegen.

Terwijl ze rijden, spelen ze galgje en ondervragen ze elkaar over Harry Potter. Hun kennis van het leven op Zweinstein begint ondertussen indrukwekkende proporties aan te nemen.

Voor we het beseffen, staan we aan de haven van Vordingborg. Daar doen we zelfs een cultureel bezoekje. Ja hoor, tante Elke, het is gebeurd!! 😁

De Gänsetoren van Vordingborg Castle is een van de best bewaarde middeleeuwse torens van Scandinavië. Er hoort ook een museum bij, maar dat hebben we niet bezocht. Wat hebben we daar dan wel gedaan?

Een container waar je je kon verkleden als ridder. Dat vond iedereen heel plezant . 😁

Na de verkleedpartij wandelen we nog wat rond tussen de ruïnes. Een fijn bezoekje.

Van daaruit fietsen we verder naar onze camping in Ore, net voorbij Vordingborg.

De camping ligt aan zee 🌊.

Alleen staat er zoveel wind dat we ons al snel terugtrekken in de ontspanningsruimte.

Tijdens mijn dutje gaan Jan en de H’tjes minigolfen. Je mag hier gewoon een stick en balletjes nemen en vertrekken. Het terrein heeft zijn beste tijd wel gehad.

Jan gaat daarna boodschappen doen.

Hannes en ik maken nog een wandeling langs zee.

Hannah leest.

Iedereen gelukkig.

Vanavond maken we opnieuw gebruik van de keuken.

Of beter gezegd: Jan maakt opnieuw gebruik van de keuken. 😁

Op het menu staan heerlijke patatjes, kip en een slaatje.

Daarna installeren we ons opnieuw in de ontspanningsruimte.

Ondertussen zijn er heel wat fietsers aangekomen op de camping.

Onze route, nummer 8, blijkt bijzonder populair bij vakantiefietsers. We zien veel gezinnen met kinderen, bepakte fietsen en mensen die hetzelfde doen als wij.

Morgen staat onze eerste echte rustdag op het programma.

We nemen de trein naar Kopenhagen.

Mét een plan.

Of dat plan ook effectief uitgevoerd zal worden, weten we morgen pas. 🤭

De weersvoorspellingen zijn iets minder. Minder zon, meer wolken en kans op regen. Volgens onze huisweerman zal het bovendien nóg harder waaien.

Maar goed.

Dat zien we dan wel weer.

Vi ses i morgen! 👋

Hier komt het antwoord op dé vraag van gisteren: wie sliep waar?

Ik sliep naast Hannah in de shelter. Ergens laat op de avond – of midden in de nacht – heeft Hannes zich verplaatst naar de tent. Daar heeft hij de hele nacht alleen gelegen. Er zou een verdwaalde mug langs zijn oren gezoemd hebben. 

Deze nacht heeft het eventjes geregend, maar gelukkig niet veel.

We zijn vrij vroeg wakker en hebben niet veel op te ruimen. Daardoor kan onze trein vandaag met maar liefst 40 minuten voorsprong vertrekken. Het parcours richting het hoogtepunt van onze reis, Møns Klint, is behoorlijk heuvelachtig. We fietsen langs velden en door kleine dorpjes. Het is hier echt prachtig, maar ook verdraaid lastig.

Toch blijft de trein goed rijden. We liggen zelfs voor op schema. 🚞🤣

Langs de weg zien we vaak bordjes met “Loppe”. Dat zijn eigenlijk een soort garageverkoop, maar dan permanent. 

Deze ochtend passeren we geen enkele winkel op onze route. Gelukkig hebben de Denen daar iets op gevonden. Onderweg staan regelmatig kleine houten hutjes waar je aardappelen, kersen 🍒, confituur, groenten of zelfgemaakte spullen kunt kopen.

We passeren een hutje met zelfgemaakte Italiaanse pistolets, confituur en limonade. We slaan wat proviand in en besparen ons zo een extra omweg van twee kilometer naar beneden én twee kilometer terug naar boven. Hannah vindt het eten voor deze middag maar niets, waardoor crisis nummer één zich aandient. Gelukkig herstelt ze net op tijd voor de laatste klim richting Møns Klint en helpt ze Jan toch mee fietsen. Ook die klim overleven we. En zo komen we mooi voor tijd aan (Volgens Hannes zijn treinschema).

Het is hier duidelijk toeristisch. Lang geleden dat we nog zoveel volk bij elkaar gezien hebben.

De appel 🍏 smaakt ondertussen uitstekend.

Na wat overleg – en een klein beetje discussie – bij de jongens beginnen we aan de wandeling richting de kliffen. En die zijn werkelijk indrukwekkend.

We kiezen voor wandeling nummer vier.

Dé reden om die te doen? Er staat een waarschuwingsbord bij en Hannes besluit onmiddellijk dat dit de avontuurlijkste route moet zijn.

Helaas heeft hij niet helemaal gelezen wat er op zijn plannetje stond. “Trap afgesloten.” 🚫

Er zit dus niets anders op dan terug te keren.

Het jongste H’tje is daar begrijpelijk niet zo gelukkig mee. Gelukkig doet de belofte van een ijsje wonderen. Met hernieuwde moed zet ze haar tocht verder.

Uiteindelijk kiezen we voor de fossielenwandeling.

Die start met 479 trappen naar beneden richting het strand. Vierhonderdnegenenzeventig.

Beneden wandelen we langs een strand vol keien en fossielen, met aan de ene kant de indrukwekkende witte krijtrotsen en aan de andere kant de zee. De natuur heeft hier echt prachtig werk geleverd.

Daarna volgt het minder leuke deel. We moeten terug omhoog. Meer dan 450 trappen. Puffen. Blazen. Zweten.

En na de trappen volgt er ook nog een klim door het bos.

Laat ons zeggen dat het beloofde ijsje een cruciale rol speelde in het succes van deze wandeling. 🍦🤣

Hannes heeft ondertussen ongelooflijk veel honger. Gelukkig zijn we bijna terug bij ons vertrekpunt, waar enkele picknickbanken staan.

De Italiaanse pistolets smaken heerlijk.

Als dessert volgt het beloofde ijsje. Deze keer mogen de H’tjes slechts één bolletje kiezen. Al blijft dat hier een relatief begrip, want één bolletje bestaat nog altijd uit ongeveer drie gewone bolletjes.

Rond 14 uur vertrekt onze trein opnieuw.

Met vertraging.

Al onze opgebouwde voorsprong is ondertussen verdwenen als sneeuw voor de zon.

Bijna missen we daarna onze afslag. We moeten een bospad in.

Het begint met een afdaling van 15%. Dat valt eigenlijk best mee.

Maar onmiddellijk daarna volgt een beklimming die volgens mij nóg steiler is. We geraken niet al fietsend boven.

Het bospad slingert verder op en neer. Eigenlijk is het een heel leuk stuk route. Hannes en ik hebben er veel plezier.

Wanneer we uiteindelijk uit het bos komen, volgt waar we al een tijdje op wachten: een lange afdaling. Eindelijk!

We vliegen 🚀 naar beneden en gebruiken telkens de snelheid van de afdaling om de volgende heuvel op te rijden. 

In Borre stoppen we nog even voor wat fruit. De frambozen en braambessen verdwijnen in recordtempo.

Vanaf daar rijden we in één ruk verder, met de wind in de rug, richting de camping in Stege.

Volgens het schema van onze conducteur komen we zelfs te vroeg aan. Hebben wij goed gefietst vandaag! 😎

De camping is heel eenvoudig, maar beschikt – zoals ondertussen bijna elke Deense camping – over een volledig uitgeruste keuken én een wasmachine.

Het is wasdag. En we mogen de wasmachine zelfs gratis gebruiken. 🤭

Me happy. (En Caroline waarschijnlijk ook, als ze dit leest. 🤭)

De H’tjes fietsen ondertussen samen naar het strand in de buurt. Dat blijkt achteraf minder goed dan verwacht. Het stonk daar volgens hen. 

Jan gaat ondertussen boodschappen doen.

Het voordeel van een uitgeruste keuken is dat je kunt koken waar je zin in hebt.

Vanavond staat er parelcouscous met groenten en een heerlijke steak op het menu.

Jan en Hannah voetballen nog wat. Ik denk dat Hannah met een voetbal ⚽️ in haar maag is geboren. Ze oefent heel hard op haar jongleren. Ik hou van haar dedication ❤️. 

Hannes leest en ik schrijf de blog. 

Morgen fietsen we naar Vordingborg. Van daaruit nemen we de trein naar Kopenhagen. Na al die kilometers staat zondag eindelijk onze eerste échte rustdag op het programma.

De H’tjes hebben hier ondertussen een nieuw lievelingswoord ontdekt: “stobbe”. Een verschrikkelijk woord. Waarom het grappig is? Geen idee. Waarom ze het om de vijf minuten gebruiken? Nog minder idee. 🤷‍♀️

Alsof dat nog niet erg genoeg is, bestaat er blijkbaar ook een liedje over. En jawel hoor, dat wordt hier ondertussen regelmatig afgespeeld. 😳

Vi ses i morgen! 👋

(🚴‍♀️ Bregninge – Tøvelde: 52,9 km)

Gisterenavond vond er in de tent naast ons een heus kooigevecht plaats. Er zijn gelukkig geen slachtoffers gevallen… voorlopig althans. Vandaag zullen we zien wat de uiteindelijke schade is. 👀

Deze keer zorgt de camping voor het ontbijt. De avond ervoor een bestelling plaatsen, om 8u de volgende dag pistoletjes. 

Net na het ontbijt volgt crisis nummer één. Deze keer gaat het niet over de kleur van Mentos, maar over wie op welk stoeltje mag zitten 😳.

Na enige tijd verricht de vredesonderhandelaar opnieuw bewonderenswaardig werk. (Pluim voor mezelf. 🤣)

Rond 9.50 uur kunnen we vertrekken. Vandaag zijn we namelijk met de trein op stap. Hannes heeft een volledig spoorboekje opgesteld, inclusief haltes en timing. Zoals het een echte trein betaamt, vertrekken we al met vertraging. En die vertraging blijft vervolgens oplopen.

In de ochtend fietsen we door bossen en langs de kust. Het is hier toch echt prachtig. Het parcours blijft glooiend: op en af, op en af. Regelmatig hoor ik vooraan mijn conducteur de verschillende haltes afroepen. Die had hij gisteren allemaal mooi op een blaadje genoteerd.

Onze eerste echte stop is aan de veerboot in Stubbekøbing. Dit is een van de oudste overzetboten van Denemarken. We moeten even wachten want de boot vertrekt pas om 12u. 

Een kwartiertje later staan we aan de overkant, op Bogø. Daar doen we boodschappen. We moeten er een tweetal kilometer voor van de route afwijken, maar het is ook de enige winkel die we vandaag zullen passeren.

Het grootste H’tje heeft ondertussen honger. En dat hebben we geweten.

“Ik heb honger.”

“Ik heb écht honger.”

“Wanneer gaan we eten?”

Zijn plaat bleef precies hangen🤣. 

We slaan eten in voor zowel de middag als de avond en vinden vervolgens een leuke vijver voor onze picknick. Wonder boven wonder trekt de donderwolk stilaan weg. Honger gestild, humeur hersteld.

Deze namiddag fietsen we naar het eiland Møn.

Via een smalle weg over het water bereiken we ons volgende eiland. Het blijft op en neer gaan. En dan plots… regen.

We stoppen even om onszelf én het karretje regenproof te maken. Gelukkig blijft het beperkt tot een buitje. Voor Hannes zijn dienstregeling maken we van het buitje een storm. Vertraging voor een beetje regen is maar flauw hè. De wind is de hele dag aanwezig en kiest opvallend vaak de verkeerde richting uit.

We volgen route nummer 8 verder. Even langs de kust, daarna weer het binnenland in.

Plots zien we op een straathoek een gezellig cafeetje met aantrekkelijke taartjes. Dat vraagt natuurlijk om een tussenstop. We bestellen worteltaart. Het smaakt heerlijk. 

Nog vijftien kilometer tot aan onze shelter.

Voor de laatste zes kilometer wisselen we nog eens van plaats. Hannes en Hannah rijden samen en ik verhuis naar Drollie bij Jan.

“Gelukzak dat jij bent,” krijg ik van Hannah te horen. 🤣

Terwijl ze fietsen, spelen de H’tjes galgje. Hilarisch om te volgen. Het blijft grappig hoe onze pubertjes tegelijkertijd kunnen fietsen, raden, discussiëren én lachen.

Na een laatste stevig klimmetje bereiken we onze slaapplaats met veel vertraging.

Er staan drie shelters en een grote weide voor tenten. Wij kiezen voor een shelter. Hannes wil zich beschermen tegen de muggen 🦟 en installeert daarom de binnentent in de shelter.

En jawel hoor… tijd voor crisis nummer twee.

Hannah wil naast mij slapen. Door de binnentent is er echter onvoldoende plaats om drie matjes naast elkaar te leggen. Hannes probeert mij dan weer te overtuigen om bij hem te slapen, zogezegd zodat ik geen last zou hebben van de muggen.

Morgen kennen jullie het resultaat. 🤣

We frissen ons wat op en richten onze shelter in.

Vanavond staat pasta pesto met balletjes en tomatensalade op het menu. Simpel, maar lekker na een dag fietsen.

Ondertussen heb ik mijn tweede boek uit. Een nieuw leven van Michael Somers is echt een aanrader voor wie houdt van sportbiografieën met net dat tikkeltje meer. Het boek zet je aan het denken. Iedereen zou eigenlijk een passie moeten hebben.

Intussen ben ik begonnen aan boek nummer drie: Lessen in chemie van Bonnie Garmus. De eerste hoofdstukken zijn alvast veelbelovend.

Morgen fietsen we naar Møns Klint. Dat is een spectaculaire kuststrook op het Deense eiland Møn, bekend om zijn witte krijtrotsen die tot 128 meter hoog uit de Oostzee oprijzen. We plannen daar een kleine wandeling voordat we verder trekken naar onze volgende shelter. We zouden graag naar een shelter gaan in de tuin van een museum. 

Vanaf morgen wordt er af en toe regen voorspeld en zal de wind behoorlijk aanwezig zijn.

Maar eerst nog een belangrijke vraag: wie slaapt vannacht naast moeder? Dat lijkt voorlopig spannender dan de weersvoorspelling. 🤭

Vi ses i morgen! 👋

(🚴‍♀️ Sakskøbing – Bregninge: 54,31 km)

We staan op met het zonnetje. Jan is al om ontbijt geweest. Deze keer lag de winkel op wandelafstand.

Het gebruikelijke opruimen verloopt vrij vlot.

Gisterenavond klonken er rond 21 uur enkele vreugdekreten: er is een restaurantbezoek verdiend! De H’tjes hebben hun uitdaging gehaald en 24 uur lang geen ruzie gemaakt.

Helaas is Hannah deze ochtend weer haar uitdagende zelve. Na een kleine crisis kunnen we dan toch vertrekken 🫣.

We zijn nog geen 500 meter ver of we staan al voor de slagbomen. Onze treinbestuurder-in-spe is heel tevreden. Uiteraard was hij gisteren al eens naar de voorbijrijdende treinen gaan kijken. Nu staan we daar lang, héél lang te wachten. Ik denk een volle vijf minuten. Zonder dat er ook maar één trein gepasseerd is, gaan de slagbomen weer open. We zien de trein nog in het station staan wachten. Wanneer we iets verder zijn, horen we opnieuw het geluid van de slagbomen. Hebben we even geluk gehad 🤭.

De eerste kilometers verlopen vlot, hoewel het parcours licht glooiend is. We vertrekken in onze normale bezetting. Na een twaalftal kilometer willen de H’tjes toch weer samen fietsen.

De samenwerking verloopt echter iets minder soepel dan gisteren. Het kleinste H’tje heeft het wat moeilijk. Na vier kilometer geven ze er dan ook de brui aan. Hannes omdat Hannah niet wil meefietsen, en Hannah omdat ze het saai vindt bij haar broer 🤷‍♀️.

Onze eerste tussenstop is in Nykøbing. We gaan op zoek naar een kussentje voor Hannah haar poep, want fietsen doet pijn. Uiteindelijk vinden we een drolletje 😅en Hannah is dolgelukkig.

Aan het water houden we een korte fruitpauze.

Acht kilometer verder, in Væggerløse, doen we boodschappen in de Brugsen. Dat blijft toch een van onze favoriete winkels. We picknicken er ook meteen. Vlakbij ligt een kerk met een begraafplaats waar een openbaar toilet is. Opvallend hoeveel verzorgde openbare toiletten we hier tegenkomen. Omdat we onderweg niet veel meer zullen passeren, doen we ook meteen onze inkopen voor vanavond.

Als dessert eten we nog een Twix en een Mars. Hannes is compleet verbouwereerd dat Hannah en ik twee (!) koeken hebben. Hij wist niet dat een Twix uit twee koekjes bestaat. De volgende keer kiest hij dus geen Mars meer 🤣.

Na de middag rijden we opnieuw langs de zee. Marielyst is de eerste plaats die we passeren. Het is er echt toeristisch, misschien zelfs iets té toeristisch naar de smaak van mijn compagnon. We zijn er dan ook snel weer weg. We fietsen een hele tijd evenwijdig aan de kust, al zien we de zee in het begin nog niet.

In de volgende badplaats houden we een echte zeestop. De H’tjes springen in hun zwembroek en lopen Baywatch-gewijs richting water. De ene al wat eleganter dan de andere 🤣.

Daarna volgt een van de mooiste stukken van de route. We rijden door een bos met zicht op zee. Prachtig. Helaas verliezen we onderweg ook ergens onze picknickmat 😢.

RIP picknickmat 🪦

Vanavond slapen we opnieuw op een camping. Het is een rustige, eenvoudige familiecamping.

Wanneer we aankomen, is het nog wat te warm op het tententerrein. Er staat nog te veel zon. We drinken eerst iets, de H’tjes eten hun dagelijkse ijsje en daarna rusten we wat uit in onze stoeltjes.

De douche 🚿 doet enorm veel deugd. Tijdens mijn douchemoment breekt er blijkbaar een heuse Mentos-crisis uit. Iets met wie een oranje Mentos krijgt en wie niet…

Als avondeten staat er een koude schotel op het menu: koude aardappeltjes, tomaatjes 🍅, komkommer 🥒 en zalm. Het smaakt heerlijk.

Het duurt even voor Hannah zich bij ons komt voegen, maar moeders geduldige aanpak wordt opnieuw beloond.

Morgen mogen we nog eens op de boot. Gelukkig niet zo lang als de vorige keren.

Vi ses i morgen! 👋

Buiten een schreeuw en heel wat gesnurk van onze Duitse medefietsers hadden we allemaal een goede nacht (moeder incluis).

De ochtend verloopt vlot. Tegen 9.25 uur zijn we klaar om te vertrekken. Deze keer in een gewijzigde slagorde. De H’tjes hebben ons kunnen overtuigen om de eerste tien kilometer zelf te fietsen.

We rijden verder langs het pad aan zee. Het is vlak en de wind blaast nog niet al te hard. We gaan goed vooruit. Ik zit precies in een zetel én heb geen zadelpijn. Het leven kan toch schoon zijn.

Onderweg stoppen we even aan een rommelmarkt, waar we kersen 🍒 kopen. In een winkeltje kopen we nog wat water en appels 🍎. Daarna kunnen we weer vertrekken.

We houden dezelfde formatie aan. De H’tjes vinden het de max én maken geen ruzie. We hebben namelijk opnieuw een challenge lopen: als ze 24 uur geen ruzie maken, gaan we op restaurant. En op de fiets zijn het precies de beste vrienden.

Voor we het goed en wel beseffen, zijn we in Rødbyhavn. Van daaruit fietsen we terug het binnenland in.

Net voor Rødby krijgen we wat pech. De Pino heeft een platte achterband. Gelukkig zitten we vlak bij een winkel. Terwijl Jan de band herstelt, gaan Hannah en ik winkelen. Na een half uurtje is het euvel verholpen en kunnen we weer verder.

Omdat Hannes zijn benen goed uitgerust zijn, wil hij nog wat fietsen. Ik zeg daar geen neen tegen.

In Rødby vinden we een leuk park met een fijne speeltuin. Daar tanken we wat energie bij.

Ook in de namiddag willen de H’tjes zelf fietsen 🚴‍♀️. De route blijft heerlijk vlak. We gaan als een turboraket 🚀 vooruit. Hannes wil bewijzen dat hij met de Pino kan fietsen en Hannah wil altijd de snelste zijn. De zon schijnt, het is warm, maar nog steeds goed doenbaar.

Na een goeie 40 kilometer vraagt Hannes om te wisselen. Hannah blijft op de blauwe Pino zitten en wordt mijn compagnon. Ze tettert honderduit.

In Maribo (Hannah vindt Haribo beter klinken 🤭) gaan we naar de Lidl voor water. Ondertussen vindt Hannes een ijssalon waar ze grote én lekkere ijsjes verkopen. Toch handig, zo’n puber met een gsm. Hij gebruikt die vooral om shelterplaatsen op te zoeken, routes uit te stippelen, Strava-statistieken bij te houden en uiteraard onze Polarsteps up-to-date te houden.

Over die ijsjes dan… We bestellen elk twee bollen. Maar wat een ijsjes! Je moet weten dat elke bol eigenlijk uit drie aparte bollen bestaat. En dat voor zes euro. Je krijgt er bovendien gratis toppings bij.

Een ijsje met twee bolletjes zal nooit meer hetzelfde zijn 🤣. Niemand heeft zijn ijsje zelfs volledig kunnen opeten. Was het lekker? Daar knikken we alle vier volmondig ja op. Maar moest het echt zó groot zijn? Nee dus.

Na dit geweldige intermezzo fietsen we verder. Oorspronkelijk was Maribo onze eindbestemming, maar omdat het zo vlot gaat, rijden we nog door tot Sakskøbing.

Daar staan we op een camping midden in de stad. Geen shelter vandaag, maar wel een douche 🚿.

We vinden een heerlijk plekje in de schaduw. En omdat er hier een oven aanwezig is, eten we vanavond lasagne.

Na de afwas is het UNO-tijd. Deze vakantie houden we een Excelletje bij met de punten van UNO. Het was weer een mooie avond voor mij. Ik sta dan ook riant op kop 🤭. 

Morgen fietsen we waarschijnlijk naar een camping. De shelters komen niet uit met onze fietsafstanden.

Vi ses i morgen! 👋