Dag 4: Even voelen aan het water 💦 (Fynshav – Ærøskøbing: ⛴️ + 🚴‍♀️ 18,27 km)

De wifi 🛜 op de camping is, om het zacht uit te drukken, dramatisch. Jan maakt een hotspot aan zodat er via de computer toch voetbal gekeken kan worden. Hannah en Jan zitten op de eerste rij. Hannes toont weinig interesse en ik luister vooral naar het commentaar.

Dju toch… geen halve finale. Ik weet al in welke tenue Hannah de komende dagen zal rondlopen 🫣.

Mijn relatie met mijn slaapmatje kent een eerste dieptepunt. Mijn nacht is niet geweldig. Daarbovenop schijnt de zon al van ’s morgens vroeg op de tent. Om half zeven ben ik wakker 🫣. Het is warm 🥵 in de tent.

Jan is ook al vroeg uit de veren en kan meteen naar de winkel. De H’tjes worden wat later wakker. Hopelijk valt Hannahs humeur een beetje mee.

Het opruimen verloopt vrij vlot. Mochten de H’tjes ook nog wat vaker de handen uit de mouwen steken, dan zou het nóg vlotter gaan 😅.

We hebben een strak tijdschema, want om 10.20 uur moeten we de boot nemen naar Ærø.

We zijn mooi op tijd. Er staat een heerlijk windje.

De boottocht gaat snel voorbij. Na een klein uurtje komen we aan op Ærø. Eerst doen we boodschappen voor de lunch.

Daarna fietsen we verder tot we een geschikt picknickplekje vinden. Ook op dit eiland blijkt het parcours behoorlijk golvend. We hopen een plekje aan het water te vinden, maar dat lukt niet meteen. Even verderop vinden we gelukkig een mooie plek in de schaduw. De pistolets smaken heerlijk.

Ondertussen heeft Hannes Hannah eindelijk kunnen overtuigen om met hem op de Pino te gaan. Ik voel me meteen vijf jaar ouder, maar zij zijn dolgelukkig. De volgende stap is zelf met de Pino fietsen. Dat willen ze deze vakantie ook nog eens proberen 🫣.

Na dit korte intermezzo fietsen we verder. We hebben een plekje gereserveerd in een shelter.

Voor onze eerste shelterervaring is het meteen een luxueuze versie. We verblijven bij iemand in zijn tuin. Hij heeft een boomgaard waar gekampeerd kan worden of in shelters geslapen kan worden.

We moeten opnieuw wat klimmen om daarna weer richting zee te fietsen. Hannah wil graag eens aan het water voelen, dus houden we even halt. Dat ‘even voelen aan het water’ verandert al snel in keitjes werpen. Om ooit deel te nemen aan het WK zal er nog heel wat geoefend moeten worden.

Na het keitjes werpen wil het jongste H’tje ook eens de zee in. Ze weet het oudste H’tje te overtuigen om mee te gaan. Daarna krijgt ze zelfs Jan zover. Onze korte stop verandert zo in een uitgebreide zwemstop. Dat is natuurlijk het voordeel van reizen met de fiets 😅.

Na een goede 18 kilometer fietsen komen we aan op onze slaapplaats. Het is echt een gezellige, kleine camping met minimale voorzieningen: shelters en plaats voor tenten, een toilet, drinkwater, elektriciteit én een koelkast. Die ‘minimale voorzieningen’ voelen eigenlijk behoorlijk luxueus aan voor een shelterplaats.

We betalen 20 euro. Op andere shelterplaatsen, waar die voorzieningen er niet zijn, is het meestal gratis. Maar we bouwen het stap voor stap op, hè. Moeder moet zich ook kunnen aanpassen 😂🫣.

Ons kleinste H’tje krijgt het daarna wat moeilijk. Ze is de avond voordien erg laat gaan slapen en dat beginnen we nu echt te merken.

Hannes wil de binnentent in de shelter opzetten, voor de beestjes. Hannah vindt dat maar stom. Volgens haar zaagt hij al de hele tijd over wildkamperen en nu hij eindelijk eens midden in de natuur kan slapen… zet hij zijn tent op 🫣.

Soit, het komt wel goed.

We installeren ons en fietsen daarna naar het stadje. Daar eten we een lekker ijsje 🍦. Vervolgens is het tijd om boodschappen te doen, deze keer in de Netto. Pasta carbonara staat vanavond op het menu.

Na het eten volgt nog een spelletje Rummikub en UNO. 

Ik ben heel benieuwd hoe onze nacht zal verlopen 🙏.

Morgen trekken we naar een volgend eiland. Volgens de reisleiders gaan we nu eilandhoppen.

Vi ses i morgen! 👋

Dag 3: Langs de zee 🌊, door het bos 🌳 en door het binnenland (Kruså – Fynshav: 60,67 km)

De eerste echte fietsdag!

De nachtrust viel goed mee. Rond 7 uur gingen mijn ogen open. In de andere tent bleef het nog stil. Stilte voor de storm?

Ik lees nog even verder in mijn boek. Ik ben begonnen aan Kala van Colin Walsh. In het begin moest ik even doorzetten om erin te komen, maar ondertussen moet ik moeite doen om het weg te leggen 📚.

Rond kwart voor acht klinken de eerste geluiden uit de black & white-tent. Blijkt dat ze al een kwartier wakker zijn en aan het lezen waren 🫣. Jan haalt ontbijt in de campingwinkel. Daarna ruimen we alles op en maken we de fietsen klaar. Hannah profiteert ondertussen van de tijd om nog snel een plons in het zwembad te nemen.

Rond kwart voor tien zijn we eindelijk klaar voor vertrek. Het parcours is behoorlijk heuvelachtig. Niemand mag nog zeggen dat Denemarken 🇩🇰 plat is! We fietsen regelmatig langs de Oostzee en genieten van prachtige uitzichten.

Na een kleine 30 kilometer komen we aan in Sonderborg, een gezellige havenstad. De kenmerkende gekleurde huizen weerspiegelen in het water. Heel mooi. 🤩

We doen inkopen in de stad en zoeken een plekje aan zee om te picknicken. Gelukkig vinden we nog net een vrije picknickbank. Hannah werkt haar eten snel naar binnen, want ze wil zo snel mogelijk met haar voeten in de zee. Haar tenue van de Rode Duivels — speciaal voor vandaag aangetrokken — wordt meteen ingeruild voor een zwembroek en surfshirt.

Het water 💦 is koud, maar dat houdt haar niet tegen. Ze overtuigt Hannes om samen met het waterkaatsballetje te spelen. Na een iets te lange middagpauze, volgens Hannes, vertrekken we weer. We hebben deze voormiddag al ongeveer de helft van de kilometers afgewerkt.

Voor vannacht kiezen we voor een camping. We zouden graag de wedstrijd van de Belgen bekijken en hopen op wifi 🛜 of misschien zelfs een tv. In een shelter zou dat een stuk moeilijker zijn. We moeten de baas — alias Hannes — wel wat overtuigen. 🫣

Het is ongeveer 25 graden en er staat een aangenaam windje 🌬️. Al heb ik niet het gevoel dat het in ons voordeel waait. Bovendien blijft het parcours voortdurend op en neer golven.

Het eerste deel van de namiddag fietsen we door een bos. Heerlijk fris. Hannes zorgt ervoor dat we elke helling zonder afstappen boven raken; mijn luitenant is weer trouw op post. Maar ook Hannah verdient een pluim, want zij trapt vandaag goed mee.

Af en toe passeren we een klein dorpje, maar verder is het vooral heel rustig onderweg.

Na ruim 60 kilometer bereiken we Fynshav. Een bezoek aan de winkel staat als eerste op het programma. Daarna rijden we door naar de camping, een rustige plek vlak bij de zee.

Na het opzetten van de tent trekken de H’tjes meteen naar het water. Volgens hen is het behoorlijk koud, maar dat houdt hen niet tegen. Na een verkwikkende douche is het tijd voor het avondeten: heerlijke ravioli met balletjes en groenten. Op een camping smaakt dat altijd nét iets beter 😁. De ruzies en de zagerij tijdens het eten moeten we er ook bijnemen. De ene gedraagt zich als een echte puber en de jongste…tja…hoe kunnen we dat omschrijven. Gelukkig zijn er soms ook momenten dat ze wel overeenkomen 😇. 

Vanavond hopen we de wedstrijd van de Red Devils op de gsm te kunnen volgen. Afhankelijk van het resultaat trekt Hannah morgen haar outfit van Spanje 🇪🇸 of van België 🇧🇪 aan.

Morgen nemen we voor het eerst de ferry 🚢 naar een eiland 🏝️!

Vi ses i morgen! 👋

Dag 2: Treinen en kuitenbijters (Osnabrück – Kruså: 🚞 + 🚴‍♀️ 11,07 km)

Na een goede nachtrust in een echt bed (wat de komende weken waarschijnlijk niet meer het geval zal zijn) maken we ons rustig klaar om Osnabrück te verlaten. Het blijkt trouwens een gezellige stad te zijn, met heel veel leuke restaurantjes.

Onze eerste trein van de dag vertrekt om 9.26 uur richting Bremen. Ook hier moet je pas na 9 uur vertrekken om voordelige tickets te scoren. We kopen ons ontbijt in het station en hebben geluk: de trein staat al klaar.

We houden ons bezig met lezen en wat piekezot doen. De eerste ‘crisis’ van de reis laat dan ook niet lang op zich wachten. Het jongste H’tje heeft het wat lastig en uiteraard is de oudste er als de kippen bij om dat nog wat verder aan te wakkeren 🫣. Maar goed, ook deze rit overleven we 😅.

In Bremen hoeven we niet lang te wachten op de volgende trein, die bovendien van hetzelfde perron vertrekt 🚉. We kunnen ons rustig installeren, want het is het beginstation van de trein. Deze rit duurt ongeveer 1 uur en 15 minuten tot in Hamburg.

Op deze trein worden de UNO-kaarten bovengehaald. De jongens beslissen om een klassement bij te houden, dus we spelen met punten. Dan weet je natuurlijk dat daar discussies bij horen 😅🫣. Voor één keer staat het geluk aan mijn zijde: ik heb ondertussen al heel wat punten verzameld 😁.

We arriveren behoorlijk op tijd in Hamburg. De treinen rijden hier toch niet zo stipt als bij ons. Wanneer ik uitstap, heb ik het zowaar koud. Er mag gerust wat warmte vanuit België deze richting uitwaaien. In Hamburg hebben we even de tijd. Jan en de H’tjes gaan op zoek naar wat proviand voor de laatste treinrit.

Die laatste trein zorgt meteen voor de grootste uitdaging van de dag. We geraken vlot binnen met de fiets, maar een dame weigert haar fiets te plaatsen zoals iedereen in het compartiment. Ze wil per se haar zitplaats behouden. Ondertussen stroomt de trein vol en wordt het zoeken naar vrije plaatsen. Deze keer kunnen we dus niet samen zitten, maar ook dat overleven we wel.

Rond 16 uur komen we, uiteraard met enige vertraging, aan in Flensburg. En daar schijnt de zon! Je moet weten dat ik al twee dagen een trui draag. Het is hier toch wat frisser dan in België.

Maar de zon schijnt, dus de trui kan uit.

We starten onze fietstocht naar de camping, net over de grens. Wie denkt dat Denemarken 🇩🇰 helemaal plat is, komt bedrogen uit. We fietsen langs de Oostzee door een bos en krijgen meteen een pittige klim voorgeschoteld. Gelukkig geraakt iedereen fietsend boven.

Net voor de grens doen we boodschappen bij de Edeka. Het blijkt een winkel te zijn waar je met je bankkaart binnenkomt, zelf je boodschappen scant, betaalt en weer vertrekt. Best bijzonder.

De grensovergang zelf is niet echt duidelijk, maar plots bevinden we ons in Denemarken 🇩🇰. Al snel passeren we onze eerste shelterplaats. Er is zelfs een toilet aanwezig. Jiha! Hannah en ik maken er meteen gebruik van. Mét toiletpapier en al 😁.

We hebben beslist om voor onze eerste overnachting een camping te kiezen. Het is een grote camping met zwembad en heel wat faciliteiten. Daar hangt natuurlijk ook een prijskaartje aan: 512 Deense kroon, bijna 70 euro. We waren ook even vergeten dat ze hier niet met euro’s betalen 🫣😂.

Terwijl Jan én Hannes!! de tenten opzetten, duikt Hannah het zwembad in. Ik vergezel onze waterrat even en zorg daarna voor de binnenkant van de tenten: de slaapmatjes opblazen.

Na het zwemmen is het tijd voor een potje schaak. Ondertussen maakt chef-kok Jan het avondeten klaar. Er zijn hier verschillende keukens, wat toch een echte luxe is. Op het menu: Zweedse balletjes met pasta pesto en een slaatje. Het smaakt heerlijk.

Na een verfrissende douche 🚿 (met verschillende standen, jawel) is het tijd om te ontspannen.

Goh, ik heb dit campingleven precies toch een beetje gemist. Benieuwd hoe het slapen zal gaan… Zoals jullie weten, is mijn relatie met mijn slaapmatje niet altijd even goed 🫣🙏.

Morgen staat de eerste echte fietsdag op het programma!

Vi ses i morgen! 👋

Dag 1: Oostakker – Osnabrück (Duitsland)

Ons doel: vertrekken om 8.15 uur. De realiteit: vertrekken om 8.06 uur.

We waren goed voorbereid. De fietsen stonden klaar in de garage en het huis was spik en span. De voorbije dagen had ik de grote kuis gedaan. Volgende week krijgen we immers Spaanse gasten in ons huis. Robbie, de robot 🤖, zorgde voor de finishing touch, waardoor we mooi op tijd konden vertrekken. Onze 92-jarige buurvrouw zal de komende tijd kunnen genieten van onze etensresten.

Na de gebruikelijke vertrekfoto (genomen door Maria) kunnen we eindelijk beginnen fietsen.

We nemen onze vertrouwde route naar het station van Gent-Sint-Pieters. We zijn ruim op tijd aanwezig, veel te vroeg volgens de baas van het gezelschap (het oudste H’tje).

Onze eerste trein brengt ons naar Eupen. We stappen af in Luik-Guillemins. Daar verloopt de overstap iets avontuurlijker. De grote lift is defect en de kleine lift is… te klein. Gelukkig zijn er nog werkende roltrappen. Al bij al geraken we vlot op het juiste perron.

Volgens de treinplanner (ja, Hannes zoekt dit allemaal uit 😍) bevindt de fietswagon zich vooraan de trein. De conducteur moet dat deel echter eerst openen. Helaas blijkt zij niet de meest actieve treinbegeleider, waardoor we onze fietsen helemaal achteraan moeten inladen. Op de vorige trein konden we de fietsen gewoon naar binnen rijden, maar hier is het een kwestie van heffen en sleuren. Toch lukt ook dat.

Onze volgende halte is Aix-La-Chapelle Hbf Aachen, of in mensentaal: Aken.

In Aken zijn er gelukkig liften en verloopt de overstap opnieuw vlot. De trein die we oorspronkelijk wilden nemen, blijkt afgeschaft. Tot groot jolijt van Hannes, want ons alternatief stopt maar liefst 25 keer!

We picknicken op de trein. Hannes kijkt naar buiten en leest, Hannah leest, Jan kijkt tennis en ik doe een lange dut. Met wat vertraging komen we aan in Duisburg.

Daar hebben we minder geluk. De lift is opnieuw te klein, waardoor we met onze fietsen de trap af moeten sukkelen. Via een omweg buitenom trekken we naar de hoofdingang, in de hoop daar een beter alternatief te vinden om ons perron te bereiken.

Halleluja… een roltrap!

Als echte ervaringsdeskundigen geraken we vlot naar boven (we hadden in Luik tenslotte al kunnen oefenen 😅). Het karretje past deze keer wel in de lift, dus Hannes heeft meer geluk 😅.

We moeten nog even wachten op onze volgende trein.

Deze keer is het een RE-trein. Die stopt iets minder vaak dan de RB-trein van daarnet. Zo heb ik ook weer iets bijgeleerd. Dit is onze laatste trein van vandaag.

Na een rit van bijna twee uur en met een vertraging van vijftien minuten komen we aan in Osnabrück. Hier vinden we opnieuw een degelijke lift 🛗, wat meteen vertrouwen geeft voor morgen 😁.

Ons hotel ligt vlak bij het station. We checken in, installeren ons en trekken de stad in op zoek naar iets om te eten.

Zoals het hoort in Duitsland 🇩🇪, kiezen we voor een schnitzel. Blijkbaar is het woensdag schnitzeldag in het restaurant waar we terechtkomen. We krijgen indrukwekkende lappen vlees voorgeschoteld, maar het smaakt 😋.

Nu eerst even bekomen van onze eerste treindag en ons eten 🤣. Morgen staat dag 2 op het programma: dan sporen we helemaal door tot Flensburg.

Bis morgen!!!

Denemarken, here we come!

Na ons grote avontuur van vorig jaar, was het opnieuw tijd om een nieuwe bestemming te kiezen. Het noorden spreekt ons allemaal wel aan, dus Denemarken is een vrij logische keuze geworden. Al staan Zweden en Noorwegen ook nog altijd hoog op ons verlanglijstje :-).

Woensdag vertrekken we. Jan had een tijdje geleden een ICE-trein geboekt. Dat zijn de langeafstandstreinen in Duitsland. Reserveren is daar eigenlijk een must, zeker als je ook nog eens twee pino’s (onze tandems) wilt meenemen.

Twee weken geleden kregen we echter het bericht dat onze trein niet meer rijdt. Geen paniek, want we mochten onze tickets omboeken naar een andere ICE-trein naar keuze. Alleen was er één klein probleempje: er waren nergens nog fietsplaatsen beschikbaar.

We zullen dus gebruik moeten maken van regionale treinen. Het oudste H’tje vindt dat helemaal niet erg. Integendeel zelfs. Onze treinlover heeft ondertussen het volledige traject uitgeplozen en weet perfect welke trein we waar moeten nemen :-).

Als alles volgens plan verloopt, arriveren we woensdagavond in Osnabrück. Donderdag reizen we verder naar Flensburg, een stadje op de grens tussen Duitsland en Denemarken. Daar begint ons avontuur pas echt.

We volgen de Oostzeeroute en hopen onderweg zo’n 850 kilometer bij elkaar te fietsen. De H’tjes kijken vooral uit naar het wildkamperen. In Denemarken zijn er heel wat eenvoudige kampeerplaatsen met shelters waar je mag overnachten. Dat lijkt ons een bijzondere ervaring. Ik ben alvast benieuwd hoe dat gaat meevallen.

Nu alleen nog vertrekken :-).