Month: July 2026

Hier komt het antwoord op dé vraag van gisteren: wie sliep waar?

Ik sliep naast Hannah in de shelter. Ergens laat op de avond – of midden in de nacht – heeft Hannes zich verplaatst naar de tent. Daar heeft hij de hele nacht alleen gelegen. Er zou een verdwaalde mug langs zijn oren gezoemd hebben. 

Deze nacht heeft het eventjes geregend, maar gelukkig niet veel.

We zijn vrij vroeg wakker en hebben niet veel op te ruimen. Daardoor kan onze trein vandaag met maar liefst 40 minuten voorsprong vertrekken. Het parcours richting het hoogtepunt van onze reis, Møns Klint, is behoorlijk heuvelachtig. We fietsen langs velden en door kleine dorpjes. Het is hier echt prachtig, maar ook verdraaid lastig.

Toch blijft de trein goed rijden. We liggen zelfs voor op schema. 🚞🤣

Langs de weg zien we vaak bordjes met “Loppe”. Dat zijn eigenlijk een soort garageverkoop, maar dan permanent. 

Deze ochtend passeren we geen enkele winkel op onze route. Gelukkig hebben de Denen daar iets op gevonden. Onderweg staan regelmatig kleine houten hutjes waar je aardappelen, kersen 🍒, confituur, groenten of zelfgemaakte spullen kunt kopen.

We passeren een hutje met zelfgemaakte Italiaanse pistolets, confituur en limonade. We slaan wat proviand in en besparen ons zo een extra omweg van twee kilometer naar beneden én twee kilometer terug naar boven. Hannah vindt het eten voor deze middag maar niets, waardoor crisis nummer één zich aandient. Gelukkig herstelt ze net op tijd voor de laatste klim richting Møns Klint en helpt ze Jan toch mee fietsen. Ook die klim overleven we. En zo komen we mooi voor tijd aan (Volgens Hannes zijn treinschema).

Het is hier duidelijk toeristisch. Lang geleden dat we nog zoveel volk bij elkaar gezien hebben.

De appel 🍏 smaakt ondertussen uitstekend.

Na wat overleg – en een klein beetje discussie – bij de jongens beginnen we aan de wandeling richting de kliffen. En die zijn werkelijk indrukwekkend.

We kiezen voor wandeling nummer vier.

Dé reden om die te doen? Er staat een waarschuwingsbord bij en Hannes besluit onmiddellijk dat dit de avontuurlijkste route moet zijn.

Helaas heeft hij niet helemaal gelezen wat er op zijn plannetje stond. “Trap afgesloten.” 🚫

Er zit dus niets anders op dan terug te keren.

Het jongste H’tje is daar begrijpelijk niet zo gelukkig mee. Gelukkig doet de belofte van een ijsje wonderen. Met hernieuwde moed zet ze haar tocht verder.

Uiteindelijk kiezen we voor de fossielenwandeling.

Die start met 479 trappen naar beneden richting het strand. Vierhonderdnegenenzeventig.

Beneden wandelen we langs een strand vol keien en fossielen, met aan de ene kant de indrukwekkende witte krijtrotsen en aan de andere kant de zee. De natuur heeft hier echt prachtig werk geleverd.

Daarna volgt het minder leuke deel. We moeten terug omhoog. Meer dan 450 trappen. Puffen. Blazen. Zweten.

En na de trappen volgt er ook nog een klim door het bos.

Laat ons zeggen dat het beloofde ijsje een cruciale rol speelde in het succes van deze wandeling. 🍦🤣

Hannes heeft ondertussen ongelooflijk veel honger. Gelukkig zijn we bijna terug bij ons vertrekpunt, waar enkele picknickbanken staan.

De Italiaanse pistolets smaken heerlijk.

Als dessert volgt het beloofde ijsje. Deze keer mogen de H’tjes slechts één bolletje kiezen. Al blijft dat hier een relatief begrip, want één bolletje bestaat nog altijd uit ongeveer drie gewone bolletjes.

Rond 14 uur vertrekt onze trein opnieuw.

Met vertraging.

Al onze opgebouwde voorsprong is ondertussen verdwenen als sneeuw voor de zon.

Bijna missen we daarna onze afslag. We moeten een bospad in.

Het begint met een afdaling van 15%. Dat valt eigenlijk best mee.

Maar onmiddellijk daarna volgt een beklimming die volgens mij nóg steiler is. We geraken niet al fietsend boven.

Het bospad slingert verder op en neer. Eigenlijk is het een heel leuk stuk route. Hannes en ik hebben er veel plezier.

Wanneer we uiteindelijk uit het bos komen, volgt waar we al een tijdje op wachten: een lange afdaling. Eindelijk!

We vliegen 🚀 naar beneden en gebruiken telkens de snelheid van de afdaling om de volgende heuvel op te rijden. 

In Borre stoppen we nog even voor wat fruit. De frambozen en braambessen verdwijnen in recordtempo.

Vanaf daar rijden we in één ruk verder, met de wind in de rug, richting de camping in Stege.

Volgens het schema van onze conducteur komen we zelfs te vroeg aan. Hebben wij goed gefietst vandaag! 😎

De camping is heel eenvoudig, maar beschikt – zoals ondertussen bijna elke Deense camping – over een volledig uitgeruste keuken én een wasmachine.

Het is wasdag. En we mogen de wasmachine zelfs gratis gebruiken. 🤭

Me happy. (En Caroline waarschijnlijk ook, als ze dit leest. 🤭)

De H’tjes fietsen ondertussen samen naar het strand in de buurt. Dat blijkt achteraf minder goed dan verwacht. Het stonk daar volgens hen. 

Jan gaat ondertussen boodschappen doen.

Het voordeel van een uitgeruste keuken is dat je kunt koken waar je zin in hebt.

Vanavond staat er parelcouscous met groenten en een heerlijke steak op het menu.

Jan en Hannah voetballen nog wat. Ik denk dat Hannah met een voetbal ⚽️ in haar maag is geboren. Ze oefent heel hard op haar jongleren. Ik hou van haar dedication ❤️. 

Hannes leest en ik schrijf de blog. 

Morgen fietsen we naar Vordingborg. Van daaruit nemen we de trein naar Kopenhagen. Na al die kilometers staat zondag eindelijk onze eerste échte rustdag op het programma.

De H’tjes hebben hier ondertussen een nieuw lievelingswoord ontdekt: “stobbe”. Een verschrikkelijk woord. Waarom het grappig is? Geen idee. Waarom ze het om de vijf minuten gebruiken? Nog minder idee. 🤷‍♀️

Alsof dat nog niet erg genoeg is, bestaat er blijkbaar ook een liedje over. En jawel hoor, dat wordt hier ondertussen regelmatig afgespeeld. 😳

Vi ses i morgen! 👋

(🚴‍♀️ Bregninge – Tøvelde: 52,9 km)

Gisterenavond vond er in de tent naast ons een heus kooigevecht plaats. Er zijn gelukkig geen slachtoffers gevallen… voorlopig althans. Vandaag zullen we zien wat de uiteindelijke schade is. 👀

Deze keer zorgt de camping voor het ontbijt. De avond ervoor een bestelling plaatsen, om 8u de volgende dag pistoletjes. 

Net na het ontbijt volgt crisis nummer één. Deze keer gaat het niet over de kleur van Mentos, maar over wie op welk stoeltje mag zitten 😳.

Na enige tijd verricht de vredesonderhandelaar opnieuw bewonderenswaardig werk. (Pluim voor mezelf. 🤣)

Rond 9.50 uur kunnen we vertrekken. Vandaag zijn we namelijk met de trein op stap. Hannes heeft een volledig spoorboekje opgesteld, inclusief haltes en timing. Zoals het een echte trein betaamt, vertrekken we al met vertraging. En die vertraging blijft vervolgens oplopen.

In de ochtend fietsen we door bossen en langs de kust. Het is hier toch echt prachtig. Het parcours blijft glooiend: op en af, op en af. Regelmatig hoor ik vooraan mijn conducteur de verschillende haltes afroepen. Die had hij gisteren allemaal mooi op een blaadje genoteerd.

Onze eerste echte stop is aan de veerboot in Stubbekøbing. Dit is een van de oudste overzetboten van Denemarken. We moeten even wachten want de boot vertrekt pas om 12u. 

Een kwartiertje later staan we aan de overkant, op Bogø. Daar doen we boodschappen. We moeten er een tweetal kilometer voor van de route afwijken, maar het is ook de enige winkel die we vandaag zullen passeren.

Het grootste H’tje heeft ondertussen honger. En dat hebben we geweten.

“Ik heb honger.”

“Ik heb écht honger.”

“Wanneer gaan we eten?”

Zijn plaat bleef precies hangen🤣. 

We slaan eten in voor zowel de middag als de avond en vinden vervolgens een leuke vijver voor onze picknick. Wonder boven wonder trekt de donderwolk stilaan weg. Honger gestild, humeur hersteld.

Deze namiddag fietsen we naar het eiland Møn.

Via een smalle weg over het water bereiken we ons volgende eiland. Het blijft op en neer gaan. En dan plots… regen.

We stoppen even om onszelf én het karretje regenproof te maken. Gelukkig blijft het beperkt tot een buitje. Voor Hannes zijn dienstregeling maken we van het buitje een storm. Vertraging voor een beetje regen is maar flauw hè. De wind is de hele dag aanwezig en kiest opvallend vaak de verkeerde richting uit.

We volgen route nummer 8 verder. Even langs de kust, daarna weer het binnenland in.

Plots zien we op een straathoek een gezellig cafeetje met aantrekkelijke taartjes. Dat vraagt natuurlijk om een tussenstop. We bestellen worteltaart. Het smaakt heerlijk. 

Nog vijftien kilometer tot aan onze shelter.

Voor de laatste zes kilometer wisselen we nog eens van plaats. Hannes en Hannah rijden samen en ik verhuis naar Drollie bij Jan.

“Gelukzak dat jij bent,” krijg ik van Hannah te horen. 🤣

Terwijl ze fietsen, spelen de H’tjes galgje. Hilarisch om te volgen. Het blijft grappig hoe onze pubertjes tegelijkertijd kunnen fietsen, raden, discussiëren én lachen.

Na een laatste stevig klimmetje bereiken we onze slaapplaats met veel vertraging.

Er staan drie shelters en een grote weide voor tenten. Wij kiezen voor een shelter. Hannes wil zich beschermen tegen de muggen 🦟 en installeert daarom de binnentent in de shelter.

En jawel hoor… tijd voor crisis nummer twee.

Hannah wil naast mij slapen. Door de binnentent is er echter onvoldoende plaats om drie matjes naast elkaar te leggen. Hannes probeert mij dan weer te overtuigen om bij hem te slapen, zogezegd zodat ik geen last zou hebben van de muggen.

Morgen kennen jullie het resultaat. 🤣

We frissen ons wat op en richten onze shelter in.

Vanavond staat pasta pesto met balletjes en tomatensalade op het menu. Simpel, maar lekker na een dag fietsen.

Ondertussen heb ik mijn tweede boek uit. Een nieuw leven van Michael Somers is echt een aanrader voor wie houdt van sportbiografieën met net dat tikkeltje meer. Het boek zet je aan het denken. Iedereen zou eigenlijk een passie moeten hebben.

Intussen ben ik begonnen aan boek nummer drie: Lessen in chemie van Bonnie Garmus. De eerste hoofdstukken zijn alvast veelbelovend.

Morgen fietsen we naar Møns Klint. Dat is een spectaculaire kuststrook op het Deense eiland Møn, bekend om zijn witte krijtrotsen die tot 128 meter hoog uit de Oostzee oprijzen. We plannen daar een kleine wandeling voordat we verder trekken naar onze volgende shelter. We zouden graag naar een shelter gaan in de tuin van een museum. 

Vanaf morgen wordt er af en toe regen voorspeld en zal de wind behoorlijk aanwezig zijn.

Maar eerst nog een belangrijke vraag: wie slaapt vannacht naast moeder? Dat lijkt voorlopig spannender dan de weersvoorspelling. 🤭

Vi ses i morgen! 👋

(🚴‍♀️ Sakskøbing – Bregninge: 54,31 km)

We staan op met het zonnetje. Jan is al om ontbijt geweest. Deze keer lag de winkel op wandelafstand.

Het gebruikelijke opruimen verloopt vrij vlot.

Gisterenavond klonken er rond 21 uur enkele vreugdekreten: er is een restaurantbezoek verdiend! De H’tjes hebben hun uitdaging gehaald en 24 uur lang geen ruzie gemaakt.

Helaas is Hannah deze ochtend weer haar uitdagende zelve. Na een kleine crisis kunnen we dan toch vertrekken 🫣.

We zijn nog geen 500 meter ver of we staan al voor de slagbomen. Onze treinbestuurder-in-spe is heel tevreden. Uiteraard was hij gisteren al eens naar de voorbijrijdende treinen gaan kijken. Nu staan we daar lang, héél lang te wachten. Ik denk een volle vijf minuten. Zonder dat er ook maar één trein gepasseerd is, gaan de slagbomen weer open. We zien de trein nog in het station staan wachten. Wanneer we iets verder zijn, horen we opnieuw het geluid van de slagbomen. Hebben we even geluk gehad 🤭.

De eerste kilometers verlopen vlot, hoewel het parcours licht glooiend is. We vertrekken in onze normale bezetting. Na een twaalftal kilometer willen de H’tjes toch weer samen fietsen.

De samenwerking verloopt echter iets minder soepel dan gisteren. Het kleinste H’tje heeft het wat moeilijk. Na vier kilometer geven ze er dan ook de brui aan. Hannes omdat Hannah niet wil meefietsen, en Hannah omdat ze het saai vindt bij haar broer 🤷‍♀️.

Onze eerste tussenstop is in Nykøbing. We gaan op zoek naar een kussentje voor Hannah haar poep, want fietsen doet pijn. Uiteindelijk vinden we een drolletje 😅en Hannah is dolgelukkig.

Aan het water houden we een korte fruitpauze.

Acht kilometer verder, in Væggerløse, doen we boodschappen in de Brugsen. Dat blijft toch een van onze favoriete winkels. We picknicken er ook meteen. Vlakbij ligt een kerk met een begraafplaats waar een openbaar toilet is. Opvallend hoeveel verzorgde openbare toiletten we hier tegenkomen. Omdat we onderweg niet veel meer zullen passeren, doen we ook meteen onze inkopen voor vanavond.

Als dessert eten we nog een Twix en een Mars. Hannes is compleet verbouwereerd dat Hannah en ik twee (!) koeken hebben. Hij wist niet dat een Twix uit twee koekjes bestaat. De volgende keer kiest hij dus geen Mars meer 🤣.

Na de middag rijden we opnieuw langs de zee. Marielyst is de eerste plaats die we passeren. Het is er echt toeristisch, misschien zelfs iets té toeristisch naar de smaak van mijn compagnon. We zijn er dan ook snel weer weg. We fietsen een hele tijd evenwijdig aan de kust, al zien we de zee in het begin nog niet.

In de volgende badplaats houden we een echte zeestop. De H’tjes springen in hun zwembroek en lopen Baywatch-gewijs richting water. De ene al wat eleganter dan de andere 🤣.

Daarna volgt een van de mooiste stukken van de route. We rijden door een bos met zicht op zee. Prachtig. Helaas verliezen we onderweg ook ergens onze picknickmat 😢.

RIP picknickmat 🪦

Vanavond slapen we opnieuw op een camping. Het is een rustige, eenvoudige familiecamping.

Wanneer we aankomen, is het nog wat te warm op het tententerrein. Er staat nog te veel zon. We drinken eerst iets, de H’tjes eten hun dagelijkse ijsje en daarna rusten we wat uit in onze stoeltjes.

De douche 🚿 doet enorm veel deugd. Tijdens mijn douchemoment breekt er blijkbaar een heuse Mentos-crisis uit. Iets met wie een oranje Mentos krijgt en wie niet…

Als avondeten staat er een koude schotel op het menu: koude aardappeltjes, tomaatjes 🍅, komkommer 🥒 en zalm. Het smaakt heerlijk.

Het duurt even voor Hannah zich bij ons komt voegen, maar moeders geduldige aanpak wordt opnieuw beloond.

Morgen mogen we nog eens op de boot. Gelukkig niet zo lang als de vorige keren.

Vi ses i morgen! 👋

Buiten een schreeuw en heel wat gesnurk van onze Duitse medefietsers hadden we allemaal een goede nacht (moeder incluis).

De ochtend verloopt vlot. Tegen 9.25 uur zijn we klaar om te vertrekken. Deze keer in een gewijzigde slagorde. De H’tjes hebben ons kunnen overtuigen om de eerste tien kilometer zelf te fietsen.

We rijden verder langs het pad aan zee. Het is vlak en de wind blaast nog niet al te hard. We gaan goed vooruit. Ik zit precies in een zetel én heb geen zadelpijn. Het leven kan toch schoon zijn.

Onderweg stoppen we even aan een rommelmarkt, waar we kersen 🍒 kopen. In een winkeltje kopen we nog wat water en appels 🍎. Daarna kunnen we weer vertrekken.

We houden dezelfde formatie aan. De H’tjes vinden het de max én maken geen ruzie. We hebben namelijk opnieuw een challenge lopen: als ze 24 uur geen ruzie maken, gaan we op restaurant. En op de fiets zijn het precies de beste vrienden.

Voor we het goed en wel beseffen, zijn we in Rødbyhavn. Van daaruit fietsen we terug het binnenland in.

Net voor Rødby krijgen we wat pech. De Pino heeft een platte achterband. Gelukkig zitten we vlak bij een winkel. Terwijl Jan de band herstelt, gaan Hannah en ik winkelen. Na een half uurtje is het euvel verholpen en kunnen we weer verder.

Omdat Hannes zijn benen goed uitgerust zijn, wil hij nog wat fietsen. Ik zeg daar geen neen tegen.

In Rødby vinden we een leuk park met een fijne speeltuin. Daar tanken we wat energie bij.

Ook in de namiddag willen de H’tjes zelf fietsen 🚴‍♀️. De route blijft heerlijk vlak. We gaan als een turboraket 🚀 vooruit. Hannes wil bewijzen dat hij met de Pino kan fietsen en Hannah wil altijd de snelste zijn. De zon schijnt, het is warm, maar nog steeds goed doenbaar.

Na een goeie 40 kilometer vraagt Hannes om te wisselen. Hannah blijft op de blauwe Pino zitten en wordt mijn compagnon. Ze tettert honderduit.

In Maribo (Hannah vindt Haribo beter klinken 🤭) gaan we naar de Lidl voor water. Ondertussen vindt Hannes een ijssalon waar ze grote én lekkere ijsjes verkopen. Toch handig, zo’n puber met een gsm. Hij gebruikt die vooral om shelterplaatsen op te zoeken, routes uit te stippelen, Strava-statistieken bij te houden en uiteraard onze Polarsteps up-to-date te houden.

Over die ijsjes dan… We bestellen elk twee bollen. Maar wat een ijsjes! Je moet weten dat elke bol eigenlijk uit drie aparte bollen bestaat. En dat voor zes euro. Je krijgt er bovendien gratis toppings bij.

Een ijsje met twee bolletjes zal nooit meer hetzelfde zijn 🤣. Niemand heeft zijn ijsje zelfs volledig kunnen opeten. Was het lekker? Daar knikken we alle vier volmondig ja op. Maar moest het echt zó groot zijn? Nee dus.

Na dit geweldige intermezzo fietsen we verder. Oorspronkelijk was Maribo onze eindbestemming, maar omdat het zo vlot gaat, rijden we nog door tot Sakskøbing.

Daar staan we op een camping midden in de stad. Geen shelter vandaag, maar wel een douche 🚿.

We vinden een heerlijk plekje in de schaduw. En omdat er hier een oven aanwezig is, eten we vanavond lasagne.

Na de afwas is het UNO-tijd. Deze vakantie houden we een Excelletje bij met de punten van UNO. Het was weer een mooie avond voor mij. Ik sta dan ook riant op kop 🤭. 

Morgen fietsen we waarschijnlijk naar een camping. De shelters komen niet uit met onze fietsafstanden.

Vi ses i morgen! 👋

Deze nacht werden Hannah en ik wakker gehouden door een bijzonder irritante mug 🦟. Eentje die de hele tijd langs je oor zoemt en die je niet kan vangen. Het duurde dan ook héél lang voor de ogen eindelijk dichtgingen.

Rond kwart voor acht worden we gewekt door gedonder. Verschillende weerapps hadden ons al gewaarschuwd voor slecht weer in de vroege ochtend, maar uiteindelijk bleef het gelukkig beperkt tot wat gerommel in de verte.

Zoals bijna elke ochtend gaat Jan ontbijt halen. Ondertussen ruimen we alles op. Het grote voordeel van slapen in een shelter? Geen tent die afgebroken moet worden. Dat scheelt alweer wat tijd.

Althans, dat was het plan. Hannah besloot namelijk om haar kuren nog eens boven te halen. Niet ideaal als je om 10.15 uur een ferry 🚢 moet halen. Uiteindelijk kunnen we rond half tien vertrekken. Nog 8 kilometer te gaan in 45 minuten. Gelukkig zaten er af en toe ook vlakke stukken tussen 😅.

We komen nét op tijd aan bij de ferry. Ticketje tonen en hop, de boot op. Deze keer duurt de overtocht slechts 45 minuten. Het blijft ongelooflijk hoe die ferry’s 🚢 bijna altijd volledig volgeboekt zijn. Ik probeer onderweg nog wat slaap in te halen, maar de allerliefste Hannah beslist dat dat geen goed idee is 😳.

Aangekomen in Tårs zou je denken dat we in een grotere stad terechtkomen. Niets is minder waar. Er is daar werkelijk… niets. Echt niets.

Na 13 kilometer fietsen bereiken we Nakskov. Een rustige rit langs open, vlakke velden, af en toe een grindpad en onderweg nog een tussenstop aan een leuke speeltuin. 

In Nakskov slaan we boodschappen in voor deze middag en vanavond. Net vóór we de winkel binnenstappen gaan de hemelsluizen open. Perfecte timing dus. We vinden een mooie overdekte picknickplaats naast alweer een speeltuin. Terwijl we eten kunnen we genieten van wat gratis klank- en lichtspektakel. Jan springt de Netto nog eens binnen voor wat extra inkopen. Bij onze shelter zijn namelijk geen winkels in de buurt.

Na dit intermezzo springen we opnieuw op de fiets. De temperatuur is aangenaam en de fietspaden zijn top. Eerst rijden we over een aardeweg die langzaam overgaat in een grindweg. Bijna de hele route fietsen we langs de zee 🌊 en de wind staat eindelijk eens aan onze kant. Dat gaat vlotjes.

Na iets meer dan een uur fietsen passeren we een glamping waar ze ijsjes verkopen. De kinderen kiezen uiteraard voor ijs, terwijl Jan en ik voor appeltaart gaan.

Met nog zo’n 13 kilometer te gaan lijkt alles vlot te verlopen. Tot we een paar bochten nemen. Plots blaast de wind pal op kop. Het wordt zwoegen, zweten en stevig doortrappen. Gelukkig maakt het uitzicht veel goed. Al denkt Hannes daar duidelijk anders over 🫣😂. Hij vindt het niet mooi.

 

Bij de shelter aangekomen hebben we geluk. Eén shelter is gereserveerd, maar de andere is nog vrij. Reserveren kon hier niet meer, dus het blijft altijd een beetje spannend of je een plekje vindt. Deze shelter is betalend, maar we krijgen er wel een toilet, elektriciteit en drinkwater bij. Een klein beetje luxe dus. 

Terwijl Jan en ik alles installeren, vertrekken de H’tjes met de Pino richting zee. Handig dat ze dat ondertussen zelf kunnen. Nu zijn ze de oren van ons hoofd aan het zagen om morgen een stukje van de route samen te fietsen 🫣. Ik denk er nog eens rustig over na 😂.

Er is ook een perfecte plek om de hangmat op te hangen. Ideaal om te beginnen aan mijn tweede boek: Een nieuw leven van Michael Somers. Het leest alvast als een trein.

Vanavond staan er hotdogs 🌭 op het menu, met rode worsten. Ze zien er eerlijk gezegd niet geweldig uit, maar smaken verrassend goed. Op het terrein verblijft ook een Duits gezin met vier zonen die koken boven het kampvuur. De H’tjes vinden dat uiteraard fantastisch.

Na het eten doet Hannes nog zijn dagelijkse rondje met de Pino. Die krijgt duidelijk niet genoeg van het fietsen. Hannah voetbalt ondertussen met de jongens.

Morgen zijn we klaar voor een nieuwe fietsdag. Hopelijk is het net zo vlak als vanmiddag en draait de wind onverwacht nog in ons voordeel 😂.

Vi ses i morgen! 👋

De eerste nacht in de shelter is een voltreffer. De H’tjes vinden het geweldig én hebben goed geslapen. Jan had een wat wisselvallige nacht en ik lag ook regelmatig wakker, maar het viel uiteindelijk veel beter mee dan verwacht. Ik was ervan overtuigd dat ik de hele nacht beestjes zou voelen kruipen of horen ritselen. Niets daarvan. Tot 4 uur was het zelfs muisstil. Letterlijk geen muis gehoord. 😉

Vanaf dan namen de vogels de nachtdienst over en kregen we gratis een ochtendconcert.

Rond kwart voor acht worden we rustig wakker. Vandaag moeten we de boot nemen naar het volgende eiland. We hebben keuze: de boot van 9u20 of die van 11u20. We kiezen voor de late boot. Het is nog steeds vakantie… geen reden om ons te haasten.

De H’tjes lezen wat, Jan rommelt wat en ik lees eindelijk mijn boek Kala uit. Echt een aanrader trouwens. Merci, Jolien, voor de tip!

Tegen 10 uur zijn we vertrekkensklaar. Hoewel het zondag is, passeren we eerst langs de fietsenmaker. Mijn zadel heeft namelijk beslist dat het liever lager bij de grond leeft en zakt voortdurend naar beneden. Dat probleem wordt gelukkig snel opgelost met een nieuw schroefje.

Nog even langs de Netto voor wat proviand en dan zijn we helemaal klaar voor de overtocht.

Of toch niet.

Jan had de boot nog niet gereserveerd en nu blijkt dat die volledig volzet is. 🫣 De volgende boot vertrekt pas twee uur later. Oeps.

Om de tijd te doden fietsen we naar een klein schiereilandje. We laten de fietsen achter aan het einde van het pad en maken een mooie wandeling langs het water. Het is er echt prachtig. We wandelen tussen de keien vlak naast de zee. Met Hannes zijn statief maken we  ook enkele foto’s.

Daarna keren we terug richting haven. Met de wind stevig in ons gat zijn we snel terug. Soms zit het mee.

Op de boot houden we een picknick. De jongens trekken even naar het dek. Hannah en ik blijven lekker binnen. Hannah leest verder en ik besluit mijn slaaptekort een klein beetje weg te werken.

Na iets meer dan een uur varen komen we aan in Svendborg. Van daaruit fietsen we over een lange brug naar het volgende eiland. Eerst een stuk langs het water, daarna wat door het binnenland en vervolgens over de indrukwekkende Langelandbrug. Onderweg worden we opnieuw getrakteerd op prachtige uitzichten over het water en de omliggende eilandjes.

Denemarken blijft ons echt verrassen. Wat een mooi land.

Na de brug komen we aan in Rudkøbing. Hier liggen enkele shelters naast een school en dat wordt onze slaapplaats voor vannacht.

Rond 16 uur arriveren we. De shelters, in de voortuin van een school (Langelands Efterskole), zien er nog bijna nieuw uit én… er is een douche! 🚿

Moeder dolgelukkig.

Zoonlief minstens even gelukkig, want een douche betekent dat zijn kansen op nóg een shelterovernachting morgen plots weer een stuk groter zijn. 🫣

We hadden min of meer afgesproken om om de drie dagen zeker eens op een camping te staan, vooral om te kunnen douchen. (Lees: vooral omdat ík dat belangrijk vind. 😂)

Maar met zo’n luxe shelter wordt die afspraak misschien wat aangepast. 

We zijn hier trouwens niet alleen. Later op de middag komt er nog een Duits gezin toe en ook een man die alleen reist. 

Ook hier leeft de Tour de France. Bijna dagelijks worden de laatste kilometers live gevolgd. Voor we naar de winkel konden vertrekken, moesten eerst nog enkele cruciale koersontwikkelingen opgevolgd worden. Prioriteiten zijn prioriteiten. 🚴

Daardoor duurde het wat langer voor we effectief konden vertrekken. En geloof me: met hongerige kinderen naar de winkel gaan is zelden een goed idee. Zeker niet als er bovendien geen duidelijk menu in ons hoofd zit.

Na enkele rondjes door de winkel en wat onderhandelingen komen we tot tortellini met tomatensaus en rookworst. Dat smaakt altijd.

Heel vreemd trouwens: paella blijkt hier nergens in de diepvries te liggen. Een lichte teleurstelling…

Om toekomstige supermarktcrisissen te vermijden, heb ik ondertussen samen met de H’tjes een lijstje gemaakt met mogelijke avondmaaltijden. Wie weet verloopt ons volgende winkelbezoek daardoor als een turboraket. 🚀

Morgen moeten we na 8 kilometer fietsen opnieuw de ferry op 🚢. Hopelijk zijn we wel op tijd met de reservatie 🫣😂. 

Vi ses i morgen! 👋